Monday, January 6, 2014

Ghost Girl & Me - Part 1

“၀ုန္း..”
“ဟာ.. တိုက္ျပီ..”
“ေျပာေနသားဘဲ ကားကို ေသခ်ာေမာင္းပါဆိုမွ..”
“မဟုတ္ဘူး.. သူကလမ္းၾကားထဲက မၾကည့္ဘဲေျပးထြက္လာတာ..”
“စကားမရွည္နဲ့… ဆင္းၾကည့္ရေအာင္..”
တစ္လမ္းလံုးကားေမာင္းရင္း ရန္ျဖစ္လာၾကေသာ လင္မယား၂ေယာက္ရဲ့ အက်ိဳးဆက္က  လမ္းၾကားထဲမွေျပးထြက္လာေသာ ေကာင္မေလး၁ေယာက္ကို တိုက္မိျခင္းျဖစ္သည္။
ေယာက်ာ္းလုပ္သူက လဲက်ေနေသာ ေကာင္မေလးပခံုးကို ကိုင္လွဳပ္ရင္း.. “ကေလးမ… ကေလးမ“
“အသက္ေတာ့ရွိေသးတယ္.. ေသြးထြက္သံယိုေတာ့လဲမရွိဘူး.. လန့္ျပီးသတိေမ့သြားတာထင္တယ္” မိန္းမလုပ္သူက တီးတိုးေရရြတ္သည္။
“ေအးကြ.. ကဲ.. အခ်ိန္ရွိတုန္း ေဆးရံုပုိ.ရေအာင္.. အမွဳပတ္လဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး..အမွဳကျဖစ္ေနျပီဘဲ..” ဟုဆိုကာ သတိေမ့ေနေသာ ေကာင္မေလးကို ေဆးရံုပို.ဖို. ေပြ.ခ်ီလိုက္သည္။
.
.
.
.
.
အခန္း (၁)

“မင္း နာမည္ဘယ္သူလဲ..”
“…………………………….”
“ဘယ္မွာေနလဲ”
“………..”
“မိဘ”
“….”
“ဒီဟာဘာလဲ..” ကုတင္ကုိ လက္ညွိဳးထိုးျပသည္။
“ကုတင္”
“ဒီဆိုင္းဘုတ္က ဘာေရးထားတာလဲ..”
“ဦးေႏွာက္ႏွင့္ အာရံုေၾကာဌာန..”
“မင္းနာမည္က..”
“………………..”
“တကယ္ဘဲ ဘာမွကို မမွတ္မိဘူးလား..”
ေကာင္မေလးက ေခါင္းျငိမ့္ျပသည္။
ဆရာ၀န္သက္ျပင္း ခပ္ေလးေလးကိုခ်ရင္း.. “ေခါင္းကိုလဲ အဲေလာက္ထိခိုက္မသြားပါဘူး… ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အတိတ္ေမ့သြားပါလိမ့္…တျခားဟာေတြက် အားလံုးသိေနတယ္…” ခပ္တိုးတိုး ညည္းတြားသည္။
ျပီးမွ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်ကာ..”ကဲ.. မင္းက်န္းမာေရးအေျခအေနက အားလံုးေကာင္းေနတယ္။ မင္းကိုယ္မင္းေမ့ေနတာကေတာ့… အက္ဆီးဒင့္ေၾကာင့္ လန္.သြားတာျဖစ္မယ္ထင္တယ္… အိပ္ေရး၀၀အိပ္ျပီး အနားယူလိုက္ရင္ ေကာင္းသြားမွာပါ.. ရဲစခန္းကို အေၾကာင္းၾကားေပးထားမယ္ မင္းအတိတ္ေမ့ေနတာကို၊ စခန္းမွာ မင္းလက္ေဗြနဲ့ စစ္ျပီး မင္းဘယ္သူလဲဆိုတာ အေျဖရွာလို.ရတယ္။ သူတို.က မင္းရဲ့ နာမည္နဲ့ ေနရပ္လိပ္စာေျပာျပေပးလိမ့္မယ္.. အိမ္ျပန္ျပီး အနားယူလိုက္ဦး။ ၂ပတ္ၾကာရင္ ေဆးရံုကိုျပန္လာခဲ့..”
ဆရာ၀န္က စကားခပ္ရွည္ရွည္ေျပာျပီးေနာက္ ေမာသြားဟန္ႏွင့္ ေလပူတစ္ခ်က္ကို မွဳတ္ထုတ္သည္။
သူမကေတာ့ လွဳပ္ရွားမွဳကင္းမဲ့စြာ အသက္မဲ့ေသာမ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ အရာရာကို အသစ္တစ္ခုလို ေတြေ၀ေငးေမာလ်က္….
.
.
.
.
.

ျမိဳ.နယ္ ရဲစခန္း…


ကြန္ပ်ဴတာစာေရး ရဲတစ္ေယာက္က သူမလက္ေဗြ scan ဖတ္ထားေသာ အခ်က္အလက္အခ်ိဳ.ႏွင့္ အလုပ္နဲနဲရွဳပ္ေနသည္။
ကြန္ပ်ဴတာစာပြဲခံု အေရွ.ကထိုင္ခံုမွာ ျငိမ္သက္စြာထိုင္ေနရင္း သူမကိုယ္သူမ ေမးခြန္းေတြေမးေနမိသည္..
ငါဘယ္သူလဲ…
ဘယ္ကလဲ…
“နင့္နာမည္က ျမတ္ဖူးငံု.. ရန္ကင္းမွာေနတယ္.. အိမ္နံပါတ္ ၂၀၂.. ၃လႊာ.. “
ဘုရားေရ.. သူမနေဘးမွာ ဘယ္တုန္းကတည္းက ထိုင္ေနမွန္းမသိတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္…
ပန္းေရာင္ဂါ၀န္၊ ဆံပင္ဂုတ္၀ဲ ပါးေဖာင္းေဖာင္း မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးနဲ့ ထိုေကာင္မေလးကို မ်က္ေစာင္းထိုးရင္း အေရးမစိုက္သလိုေနလိုက္သည္…
သူမ်ားတကာ အတိတ္ေမ့ေနလို. စိတ္ညစ္ေနပါတယ္ဆိုမွ အေျပာင္အပ်က္သေဘာႏွင့္ လာစေသာ သူမကို နည္းနည္းစိတ္ဆိုးမိသြားသည္။
ကြန္ပ်ဴတာစာေရးက တခုခုရွာေဖြေတြ.သြားဟန္ျပျပီ…
“အိုေက.. ရျပီ… ညီမနာမည္က ျမတ္ဖူးငံု၊ အသက္ ၂၂ႏွစ္၊ အိမ္နံပါတ္ ၂၀၂၊ ၃လႊာ၊ ရန္ကင္း၊ မိဘေတြ ကြယ္လြန္၊ ေမာင္ႏွမသားခ်င္း မရွိ..”
သူမ ဂရုတစိုက္ေသခ်ာနားေထာင္ေနရင္း ရုတ္တရတ္ လန့္ကာ…”ရွင္… ျမတ္ဖူးငံု၊ အိမ္နံပါတ္ ၂၀၂…” နေဘးက ေကာင္မေလးကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ မရွိေတာ့…
“ခ..ခဏေလး.. ဟို ဟိုေကာင္မေလး…” ကြန္ပ်ဴတာသမားကို လက္ကာျပရင္း ခုနက ေကာင္မေလးကို လက္ညိွဳးထိုးျပသည္…
“ညီမ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ..”
“ဟို ပန္းေရာင္ဂါ၀န္ေလးနဲ့ ေကာင္မေလးေလ… သူေျပာသြားတဲ့ လိပ္စာေတြက အကုန္မွန္ေနတယ္..”
“ဒီစခန္းထဲမွာ မိန္းမဆိုလို. ညီမနဲ့ ဟိုဘက္စားပြဲက ရဲေမနဲ့ဘဲရွိတာ…” ကြန္ပ်ဴတာ သမားက သူမကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျပန္ေျပာသည္။
“ကဲ… ဒီမွာ မင္းလိပ္စာေရးေပးလိုက္တယ္။ ယာဥ္တိုက္မွဳျဖစ္တုန္းက မင္းနဲ့အတူပါတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္နဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းက ဒီမွာ.. ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ေငြတခ်ိဳ.ပါတယ္၊ မင္း Taxi ငွားျပန္ဖို. ေလာက္ပါတယ္။ ဖုန္းကေတာ့ သံုးမရေတာ့ဘူး.. ဆိုင္မွာ သြားျပင္ၾကည့္ေပါ့။ ဒီပံုစံစာရြက္မွာ လက္မွတ္ထိုးေပး။ အားလံုးလက္ခံရရွိေၾကာင္း၊ ယာဥ္တိုက္သူကိုေတာ့ ဥပေဒအရ အမွဳဖြင့္ထားတယ္။ မင္းဘက္က အဆင္ေျပရင္လဲ အမွဳေက်ေအးေပးလိုက္ေပါ့။ အတိအက်ကိုေတာ့ ေနာက္အပတ္မွ အေၾကာင္းၾကားမယ္။ “ သူမကို ရူးသြားျပီအထင္မ်ိဳးႏွင့္ ျမန္ျမန္ျပီးေအးေရာ သေဘာထားကာ ႏွင္လႊတ္ေနမွန္းသိသာသည္။
“ဟုတ္ကဲ့..” သူမဘက္က ထိုစကားတစ္ခြန္းမွလြဲျပီး ဘာမွ ျပန္ေျပာစရာမရွိပါ။
ေပးထားေသာ ပံုစံစာရြက္မွာ လက္မွတ္ထိုး၊ ပစၥည္းေတြ ေကာက္ယူကာ ရဲစခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့သည္။
စိတ္ထဲမွာေတာ့ ျမတ္ဖူးငုံဆိုတဲ့ သူမနာမည္ကို အခါခါရြတ္ရင္း…..

.
.
.
.
.

Taxi ေမာင္းသမား ခ်ေပးသြားေသာ အစိမ္းေရာင္ တိုက္ျမင့္တစ္ခုေရွ.မွာ သူမအခ်ိန္ၾကာၾကာ ရပ္တန္.ေနမိသည္။ ဒီတိုက္က ၃ထပ္ေျမာက္မွာ သူမရဲ့ အခန္းေလးတစ္ခုရွိသည္တဲ့။ ဒီတိုက္က သူမနဲ့ ရင္းႏွီးမွဳ ရွိမရွိ ပံုေဖာ္ၾကည့္ေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ မခံစားရ။ သူစိမ္းဆန္လြန္းတဲ့ အရိပ္အေငြ.ေတြသာ ခံစားရသည္။ သူမတကယ္ေရာ ဒီတိုက္မွာ ေနခဲ့ရဲ့လား?
ရင္ထဲမွာ ဒြိဟေတြႏွင့္ မီးထြန္းမထားေသာ အုတ္ေလွကား ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းကို သတိထားကာ တတ္လာမိသည္။
ေမွာင္ေနေသာ ေလွကားထစ္မ်ားေပၚမွာ လမ္းေလ်ာက္ရင္း အနားမွာ အေအးဓာတ္တခ်ိဳ. ျခံဳလႊမ္းလာသလို ခံစားမိရင္း၊ သူမေခါင္းထဲ မူးလာသလိုလို၊ လက္ေတြလဲ ေခၽြးေစးအခ်ိဳ.ပ်ံလာသည္။
သူမ အခန္းထဲ ျမန္ျမန္၀င္ျပီး အနားယူမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။ ေလွကားလက္ရန္းကို ခပ္တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္ရင္း၊ အားတင္းကာ သံုးလႊာထိေရာက္ေအာင္ တတ္လာခဲ့သည္။

Monday, November 25, 2013

Ham Radio - Final

အခန္း (၉)
“Hello ခိုင္…” ျပတ္ေတာက္ေနေသာ ပါ၀ါၾကိဳးကို လက္ကကိုင္ထားရင္း လွဳပ္ရွားေနေသာ စိတ္တို.နဲ့အတူ ေ၀ၚကီေတာ္ကီခလုတ္ကိုႏွိပ္ကာ တဖက္မွအသံကို နားစြင့္ေနခဲ့သည္။
စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ဘဲ အိပ္မက္မက္ေနခဲ့တာလား… တစ္စံုတစ္ေယာက္ကဘဲ က်ီစယ္ေနခဲ့တာလား စဥ္းစားလို.မရ…..
“မဂၤလာပါ..” တစ္ဖက္မွ ၾကားေနက် ခိုင့္ရဲ့အသံက ေလလွိဳင္းၾကားမွ ပီပီျပင္ျပင္ထြက္ေပၚလာသည္။
“ဟာ…..” ျမတ္မြန္ ဘာျပန္ေျပာလို. ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ အာေခါင္ေတြေျခာက္ကပ္ေနသည္။ နေဘးမွ  laptop ကိုအလ်င္အျမန္လွဳပ္ရွားရင္း ၁၉၉၄ခုႏွစ္က အေၾကာင္းအရာေတြကို အင္တာနက္မွာ ရွာေဖြေနမိသည္။
“ခိုင္.. ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာၾကားရလား..”
“အင္း.. ၾကားရတယ္ေလ..”
“ခိုင္မေန့ကေျပာတယ္ေနာ္… ၁၉၉၄ခုႏွစ္မွာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္တတ္ေနတယ္ဆိုတာ…”
“ဟုတ္ကဲ့…”
“ဒီေန့ ဘယ္ႏွရက္ေန့လဲ… အဲဒီမွာ…”
“ဂ်ဴလိုင္ ၁၇ရက္ေလ…ဘာျဖစ္လို.လဲ”
“ဟုတ္ျပီ မနက္ဖန္ ၁၈ ဂ်ဴလိုင္.. ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြ ဆူပူၾကလိမ့္မယ္… ၾသဂုတ္ ၈ရက္ေန့မွာ ပိုဆိုးလာမယ္.. ေက်ာင္းေတြပါပိတ္မယ္..”
“ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ.. မင္းက ေဗဒင္ဆရာလား ျမတ္မြန္…”
“ခိုင္ ကၽြန္ေတာ္ကေလ ၂၀၁၃မွာ တကယ္ကိုေက်ာင္းတတ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားပါ… ခိုင္တို. ၁၉၉၄ကအေၾကာင္းအရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပေနတာ..”
“မင္းလာေနာက္မေနနဲ့ ၂၀၁၃က ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ…”
“တကယ္ေျပာတာခိုင္.. မနက္ဖန္ ၁၈ ဂ်ဴလိုင္ အာဇာနည္ေန့မတိုင္ခင္ တစ္ရက္အလိုမွာ ေက်ာင္းသားေတြ သစ္ပုတ္ပင္ၾကီးနားမွာ စုၾကလိမ့္မယ္… မၾကာခင္မွာ သစ္ပုတ္ပင္ၾကီးလဲ ျခံခတ္ပစ္လိမ့္မယ္…”
“မင္းအရူးဘဲ…”
“ေနာက္တစ္ခု… အခုကန္ေနတဲ့ အေရွ.ေတာင္အာရွ ေဘာလံုးပြဲစဥ္မွာ ျမန္မာက ဖိုင္နယ္ထိတတ္ေပမယ့္ ထိုင္းကိုရွံဳးလိမ့္မယ္ ခိုင္..ျပီးေတာ့ အဲဒီႏွစ္က အေ၇ွ.ေတာင္အာရွမွာ  ျမန္မာအေနနဲ့ ေနာက္ဆံုးကန္ရတဲ့ ေဘာလံုးပြဲစဥ္”
“ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ… မင္းနဲ့ငါေျပာရတာ စိတ္ကုန္လာျပီ… အရူးလိုဘဲ..”
“ကၽြန္ေတာ္ မနက္ဖန္ညေန ဒီအခ်ိန္မွာ ေစာင့္ေနမယ္ ခိုင္… good night”
လိုင္းျပတ္သြားျပီ…..
ႏွဳတ္ခမ္းစြန္းကို ခပ္ေကြးေကြးျပံဳးရင္း တစ္ခုခုကိုေက်နပ္သလိုခံစားမိသည္။ သူက ၁၉၉၄ခုႏွစ္က လူသားတစ္ေယာက္နဲ့ အမွန္တကယ္ စကားေျပာေနခဲ့ရတယ္ဆိုတာေပါ့….
ကမၻာၾကီးက ဆန္းေတာ့ ဆန္းသားေနာ္….
.
.
.

Sunday, November 24, 2013

Ham Radio - Part (2)

အခန္း (၅)
“ခိုင္ေရ.. မြန္တို. ဒီဘက္မွာ..” ဦးခ်စ္ကင္န္တင္းထဲမွ မြန္ကလွမ္းေခၚသည္။
ကင္န္တင္းထဲမွာ မြန္နဲ့အတူ ရွပ္အက်ီအျပာကြက္ႏွင့္ ပုဆိုးနီညိဳေရာင္အကြက္ကိုတြဲ၀တ္ထားေသာ အရပ္ရွည္ရွည္ အသားလတ္လတ္ႏွင့္သူတစ္ေယာက္…
“ျမင္ဖူးသလိုဘဲ..” ခိုင္က ဇေ၀ဇ၀ါေရရြတ္ရင္း…
“ခိုင္.. သူနာမည္က ကိုေအာင္စည္တဲ့၊ မြန္တို. တကၠသိုလ္စိန္၀င္းမွာ ဓာတ္ပံုရုိ္က္တုန္းက ကူညီေပးေနတဲ့သူေလ..” ဟု မြန္က ၀င္မိတ္ဆက္ေပးသည္။
စားပြဲခံုကို လက္၀ါးျဖင့္ပုတ္ရင္း… “အား.. ဟုတ္သားဘဲ.. အရင္အပတ္ကဘဲ ေတြ.ထားတာ..”
“ကိုေအာင္စည္က မြန္ေနတဲ့ အေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းဆီ ဓာတ္ပံုလာပို.ရင္းေတြ.ၾကတာ။ စကားစပ္မိမွသိတယ္ သူ.ေမေမနဲ့ မြန္.ေမေမက ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ေနေရာ။ ဒါနဲ့ ေမေမ့ကိုေျပာျပေတာ့ ေမေမတို. သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္လဲ အခုမွျပန္ေတြ.ၾကလို. ေပ်ာ္ေနၾကေရာ… ဒီေန့ေတာ့ ကိုေအာင္စည္က မြန္.ဓာတ္ပံုေတြ အတန္းထိ တကူးတကလာပို.ေပးလို. ခိုင္နဲ့ပါမိတ္ဆက္ေပးရေအာင္ ဒီကင္န္တင္းကို ေခၚလာတာ..”
“ေၾသာ္… “ မြန္.စကားဆံုးေတာ့ သူလဲ ဘာျပန္ေျပာရမယ္မွန္းမသိဘဲ ေၾသာ္သာေျပာျဖစ္သည္။
ထိုလူကိုၾကည့္ရတာကေတာ့ ရည္ရည္မြန္မြန္ပါဘဲ။
“ကိုေအာင္စည္ ဒါက ခိုင္.. မြန္.ရဲ့ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း၊ သူ.ထက္ခ်စ္ရတာ ဘယ္သူမွမရွိေတာ့ဘူး။” သူမလက္ကိုကိုင္ရင္း မြန္ကေျပာေတာ့ ျဖဴ၀င္းေသာအသားအရည္ပိုင္ရွင္ ခိုင့္မ်က္ႏွာ ရွက္ျပီးနီေနမွာ ေသခ်ာေနျပီ။ ရွက္ေနေပမယ့္လဲ သူမတို.၂ေယာက္သာ နားလည္ႏိုင္ေသာ အတိုင္းအတာတစ္ခုကို မြန္က သြယ္၀ိုက္ေသာနည္းျဖင့္ တစိမ္းေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ေရွ.မွာ ေျပာျပေပးတယ္ဆိုေတာ့ သူ.ကို သံသယကင္းေစခ်င္တဲ့ မြန္.ရဲ့စိတ္ရင္းကို နားလည္ေက်နပ္မိသည္။
“ဟုတ္ကဲ့ မခိုင္.. ေတြ.ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘူမိေဗဒအထူးျပဳနဲ့ လွိဳင္တကၠသိုလ္မွာ မဟာတန္းဆက္တတ္ေနပါတယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္တာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ၀ါသနာဆိုေတာ့ အားရင္ အားသလို ကိုစိန္၀င္းဆီမွာ ပညာသင္ေပးေနတာပါ။”
“မြန္ေခၚသလို ခိုင္လို.ဘဲ ေခၚလို.ရပါတယ္။ မြန္ကေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ရမယ္ အလွျပင္ရမယ္ဆိုရင္ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ပါဘဲ။ “
“ေအးဗ်ာ ေနာက္ကို အခြင့္သင့္ရင္ ခိုင္နဲ့ မြန္တို. သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္လံုးကို ကၽြန္ေတာ့္ ဓာတ္ပံုလက္စြမ္းေလးေတြ ျပခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒီေန့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ိန္းထားတာေလးရွိလို. ခြင့္ျပဳဦးဗ်”
“ဟုတ္ကဲ့.. ေနာက္မွ ေတြ.ၾကတာေပါ့..”
ကိုေအာင္စည္က ခိုင္တို.၂ေယာက္ကို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းႏွဳတ္ဆက္ကာ စကား၀ိုင္းမွ ထထြက္သြားသည္။.
.
.
“ခိုင္ .. ဓာတ္ပံုေတြလွတယ္ေနာ္…” ဟုဆိုကာ သူမလက္ထဲကို ဓာတ္ပံုေတြ အတင္းထိုးထည့္ေပးသည္။
မြန္ေျပာလဲ ေျပာခ်င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဓာတ္ပံုေတြက တကယ္ကို လွလြန္းသည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီဓာတ္ပံုဆရာေတြ နာမည္ၾကီးၾကခ်င္းျဖစ္မည္။
ထိုေန့ကေတာ့ မြန္နဲ့ အတူ ကင္န္တင္းန္မွာထိုင္ရင္း သူမဓာတ္ပံုလွလွေလးေတြၾကားမွာ ၂ေယာက္အတူစီးေျမာရင္း ညေနခင္းကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသည္။
.
.
.
.