အခန္း (၆)
၁၀လခန္.ၾကာေသာအခါ……..
ဇင္……
“စက္၀ိုင္းၾကီးၾကီးေလးကို ၀ိုင္းေအာင္ဆြဲ… အထဲမွာ နဲနဲေသးတာေလး
ထပ္ဆြဲ… အထဲက စက္၀ိုင္းေလးရဲ့ ေအာက္နားမွာ ဘဲဥပံုေလးထပ္ဆြဲ.. အဲ အဲ… ဟုတ္ျပီ.. ဒုတိယစက္၀ိုင္းေလးရဲ့ အေပၚမွာ အစက္မည္းမည္းေလး ၂စက္ကို
ဒီလိုေလးထည့္… စက္၀ိုင္းအၾကီးရဲ့ အေပၚအျပင္နားမွာ အျမီးေကြးေကြးေလးဆြဲျပီး၊ ေအာက္မွာ
ေျခေထာက္ေသးေသးေလး၂ေခ်ာင္းကိုဆြဲ…”
အသက္၆ႏွစ္အရြယ္ ကင္ဆာေရာဂါသည္ကေလးမေလးကို ရင္ခြင္ထဲထည့္ထားျပီး
ပံုဆြဲသင္ေပးေနခ်င္းျဖစ္သည္။
“၀က္ကေလးျဖစ္သြားျပီ..” စကားမပီကလာေလးႏွင့္ အားယူကာ သူမကိုေမာ့ၾကည့္ရင္း
ေပ်ာ္ရႊင္စြာေျပာသည္။
အနားမွာ ၀ိုင္းၾကည့္ေနေသာ ကေလးေတြကလဲ…
“ဟုတ္တယ္.. ၀က္ကေလး၊ ၀က္ကေလး…” ဟု လက္ညိိွဳးထိုးရင္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ
ေအာ္ၾကသည္။
သူတို.ေရွ.မွာ ခ်ထားေသာ ပံုဆြဲစကၠဴအျဖဴေလးေတြေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ
စက္၀ိုင္းေလးေတြ၀ိုင္းေအာင္ဆြဲရင္း၊ သူ.၀က္ကေလးက ပိုလွတယ္၊ ကိုယ့္၀က္ေလးက ပိုလွတယ္ႏွင့္
ကေလးသဘာ၀ ျငင္းခုန္ေနၾကသည္။
ရင္ခြင္ထဲမွ ကေလးငယ္ေလးကို သူမရဲ့ ကုတင္ေလးေပၚမွာ ျပန္တင္ေပးရင္း…
သက္ျပင္းအသာခိုးခ်ကာ သူမတို. ျငင္းခုန္ေနၾကတုန္း အခန္းထဲမွ တိတ္တိတ္ေလးထြက္လာခဲ့သည္။
ကေလးသဘာ၀ေပ်ာ္ခ်င္ကစားခ်င္တဲ့အရြယ္ေလးေတြေပမယ့္ လူမဆန္စြာ တြယ္ကပ္ဖိစီးေနၾကတဲ့
ေၾကာက္စရာေရာဂါဆိုးၾကီးေတြေၾကာင့္ သူတို.ေလးေတြရဲ့ ဘ၀ေတြက မေရမရာ ခ်ိနဲ့ခက္ခဲစြာ အသက္ရွင္ေနၾကရသူေတြ…
မိနစ္ပိုင္း၊ စကၠန္.ပိုင္းေလးဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာဂါဆိုးကို ေမ့လိုေမ့ျငား၊
သူမတတ္တဲ့ ပန္းခ်ီပညာနဲ့ ကေလးေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္လုပ္ေပးေနခဲ့မိတာ သူမရဲ့ ေစတနာသတ္သတ္ရယ္ပါ……
ခဏေနေတာ့ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ကာယူလာေပးေသာ သူနာျပဳဆရာမေလးက… “ေက်းဇူးပါ
ဇင္ရယ္.. ဇင္လာတဲ့ေန့က်မွဘဲ သူတို.ေလးေတြ ေကာင္းေကာင္းအိပ္တာ…
ဇင္မလာရႈ္လဲ အရမ္းေမွ်ာ္ၾကတာေလ…”
ေခါင္းျငိမ့္ကာ အသာျပံဳးျပရင္း၊ သူမေပးေသာ ေကာ္ဖီကို ယူေသာက္ျဖစ္သည္။
စိတ္ထဲမွာေတာ့ မနက္ဖန္ မလာႏိုင္ရင္ ကေလးေတြ ေမွ်ာ္ေနမွာကုိ စိုးရိမ္ပူပန္မိရင္း….
.
.
.
